UOČNICA GOSPINIH UKAZANJA, IVANDAN, 24. 6. 2018.
Propovijed fra Marinka Šakote, međugorskog župnika
Draga braćo i sestre, zašto se Gospa prvi put ukazala na Podbrdu na današnji dan, 24. lipnja 1981., na svetkovinu svetog Ivana Krstitelja? Je li to bilo slučajno ili je baš taj dan Gospa izabrala za prvi dan svog pohoda ovom našem Gorju?
Iz današnje perspektive sve nam govori da to nije bilo slučajno. I da je taj prvi dan bio jezgra iz koje je sve kasnije proizišlo.
Zašto Ivan? Tko je bio Ivan? Razdjelnica! Stavljen između Starog i Novog zavjeta. S njim je završilo jedno razdoblje povijesti. Uskoro će započeti novo! Gospa je ovdje započela s Ivanom. To znači da je željela započeti nešto jako ozbiljno! Ni svjesni nismo koliko važno! Gospa je pred nas stavila uzora! Kad nas poziva na obraćenje, da znamo što to znači! Kad nas poziva na post, da gledamo u Ivana! Kad nam priprema put za Isusa, da nam Ivan bude uzor!
Mnogo je sličnosti i poveznica između Marije i Ivana:Na Ivandan prije 37 godina Gospa je u naručju nosila dijete Isusa. Što je time htjela reći? Zar ne ono što i Ivan: Evo Mesije, evo Jaganjca Božjega! Evo onoga u kojem je vaš mir!
Ivan je bio glas u pustinji. Zar i Marija nije to istoveć punih 37 godina? U pustinji?! Da, u pustinji koja je u ljudima, u srcima.
Tko je prvi osjetio Marijin dolazak te zaigrao od radosti? Ivan! U utrobi svoje majke Elizabete! Jeste li o tome ikada razmišljali: Nerođeno dijete je prvo prepoznalo i navijestilo Mesiju! Nerođeno dijete! Kakva poruka za današnje vrijeme!
Marija je u sebi, u svom tijelu, u Gorje nosila tek začeto dijete, a na Ivandan u svom naručju donijela je u naše Gorje, na naše Podbrdo, dijete, Isusa.
I tad su mnoga srca osjetila njezin dolazak! Toliki i toliki! Najprije vidioci, zatim župljani i vjernici iz okolnih župa a potom ljudi iz cijelog svijeta! Da, iz cijeloga svijeta! Zvuči nam nevjerojatno! Ali kako čudesno! Kao i u Ivanovo vrijeme! Matej piše: «Grnuo k njemu Jeruzalem, sva Judeja i sva okolica jordanska. Primali su od njega krštenje u rijeci Jordanu ispovijedajući svoje grijehe.» (Mt 3, 5-6)
Ispovijedajući se. Da, svjedoci smo toga ovdje, u Međugorju!
Marija je izabrala svetkovinu Ivana Krstitelja,ali i ovu župu, dva brda, Podbrdo i Križevac, crkvu i svakog pojedinca. Dva brda - kao zagrljena,kao naručje u koje nas Majka prima,kao otvoreno srce - više su od običnih brda: Jedno je Betlehem, gdje je Majka u naručju donijela malo dijete Isusa, a drugo je Golgota, gdje ta ista Majka moli pod križem svoga raspetoga sina. Jedno nas vodi rađanju Isusa u nama, a drugo uskrsnuću.
U polju, u kotlini -crkva! Ispred koje se ispovijedamo i u kojoj se hranimo! To troje kao trokut. Ne, radije bih rekao kao srce.
I eto nam jasnoće što Marija želi - da je slijedimo, da činimo ono što je ona činila: Išla je u Gorje i u Hram.I sve što je činila, činila je srcem. Brda su poziv na exodus, na izlazak iz kotline, iz svakodnevnog mišljenja i gledanja. Penjemo se na brdo kako bismo izišli iz sebe i kako bismo kroz molitvu, kroz gledanje i razmatranje postaja krunice na Podbrdu i križnog puta na Križevcu, doživjeli drukčije gledanje i razmišljanje. Kako bismo se gledajući u Isusa prepoznali i dopustili mu da mijenja naša srca.
No naše Gorje, naša brda, nisu konačni cilj našeg hoda. Luka piše: «Tih dana usta Marija i pohiti u Gorje», a zatim nastavlja: «u grad Judin.»Potom Luka piše: «Uđe u Zaharijinu kuću i pozdravi Elizabetu.»
Marija želi da se češće zaputimo u Gorje, na Podbrdo i Križevac, kako bismo se odmakliod prijatelja i neprijatelja, od rada, od bogatstva i siromaštva, od dobrih i teških međuljudskih odnosa, od radosti i briga - te kako bismo se primakli Isusu.
A s ciljem da se iz Gorja zaputimo «u grad Judin», «u Zaharijinu kuću» - k drugima, ali drukčiji, promijenjeni, s Isusom u srcu.
Pa kad se vratimo i druge pozdravimo - kao Marija Elizabetu - da od radosti zaigraju srca onih koje susretnemo. Baš kad smo u najvećoj hitnji, u žurbi, u brigama pohitimo i mi u naše Gorje, na Podbrdo i Križevac, kako bi se naš korak usporio, kako bi naše srce ušlo u jedan drukčiji ritam.
Sjetimo se fra Slavka Barbarića koji nam poručuje:
«Naše ljutnje, nervoze, psovke, pijanstva, droga, svađe, nezadovoljstva, nutarnja mrmljanja, nesigurnosti, strahovi, tjeskobe, nesanice su samo neki od znakova da smo izgubili onaj ritam, koji nas usrećuje i koji nam daje mogućnost da susretnemo sebe, ljude, prirodu i Boga. Kad je čovjek nervozan i nestrpljiv, on ne može susresti ni sebe ni druge. Droga i alkohol, razularena druženja, preglasna glazba, vika, prekomjerno jelo su grčeviti pokušaji čovjekovi da se vrati u novi ritam.»
«Da bismo se vratili u onaj praiskonski ritam mira, u novi ritam, potrebno je danas mnogo više vremena za molitvu, šutnju, laganu pjesmu, za Božju riječ, nego nekada prije, jer postoji sve više situacija koje nas izbacuju iz ritma. Stoga mnogi kršćani koji na brzinu i kratko mole, koji tako slave misu, koji se tako ispovijedaju, ne ulaze u novi ritam i nemaju snage išta u životu mijenjati... A spas je u molitvi, u drugovanju s Bogom, u povratku sebi.»
Gospa nam pokazuje put kako od Marte, od života stresna i nemirna, od tolikih i tolikih briga oko mnogo toga što nam se nameće kaojako potrebno, kako biti kao njezina sestra Marija koja je svjesna da je «jedno potrebno». I s tim motivom, zbog togjednog potrebnog, znati izabrati odlazak u Gorje i u Hram, sjesti do nogu Gospodinovih i slušati njegovu riječ, penjući se po kamenitom tlu ili klečeći pred Presvetim oltarskim sakramentom ili u ispovjedaonici ili pred križem, s krunicom ili držeći križ u ruci, lomeći kruh i pijući vodu u dane posta, držeći u rukama Sveto pismo, čitajući i slušajući ga srcem...
Marija je izabrala svetkovinu Ivana Krstitelja jer je Ivan i danas jako aktualan. Danas kad mnogi ne znaju tko su, što je njihov identitet, i što nisu i ne mogu i ne trebaju biti, Ivan nam daje primjer čovjeka kojizna tko jest i tko nije.
On zna da nije riječ, nije Krist (Mesija), nije Ilija, nije prorok.
No, on zna tko jest: «Ja sam glas koji viče u pustinji: Poravnite put Gospodnji!»Ivan je to što jest i potpuno je ispunjen time što jest!Nije nesretan zbog onoga što nije i što ne može biti!
Isus za Ivana kaže da je prorok i više od proroka! I da je glasnik, preteča Mesijin.Ove dvije Isusove izjave o Ivanu jasne su nam, no sljedeća nas zbunjuje: «Nitko među rođenima od žene nije veći od Ivana i svatko, i onaj najmanji, veći je od Ivana.»Nitko nije veći od Ivana i u isto vrijeme svatko je veći od njega. Kako to razumjeti? Zaista, u očima ljudi nitko nije bio veći od Ivana – to je Ivan koji je po kreposnom životu nadvisio sve druge rođene od žene. Iz perspektive naravi Ivan je dosegao vrhunac: bio je jako cijenjen, ljudi su ga tražili. Čak su se širili glasovi da je on Mesija.
Da smo na Ivanovu mjestu, kako bismo na to reagirali? Zarto ne bi bili laskavi glasovi za nas? Na razini na kojoj se sve vrti oko nas, oko ega, gdje se trudimo da budemo netko u očima drugih, po mogućnosti veći od drugih,da se nadvisi druge po popularnosti, znanju, titulama, uspjesima, novcu, novom automobilu. Nije dovoljno razviti talente i biti sposoban nego biti i poznat i priznat, biti netko - u očima drugih!
Međutim, Ivan nije ostao samo rođen od žene, samo na razini naravi, nego je rastao. Nanovo se rodio, a to vidimo po tome što je «i najmanji u kraljevstvu Božjem veći od njega.» Što to znači?
Ivan je nadišao razinu na kojoj je slušao što drugi o njemu govore i tko je on u očima drugih. Sada, na novoj razini, na stupnju rasta Kraljevstva Božjeg u njemu, u Ivanovim očima drugi su veći od njega. To je Ivan koji se pred Isusom mjeri i pred Isusom upoznaje sebe, koji raste u mudrosti i shvaća: «On, Isus, treba da raste a ja da se umanjujem.» Slične naznake nalazimo i na drugim mjestima: «Onaj koji za mnom dolazi jači je od mene.» «Ja nisam dostojan odriješiti mu remenje na obući.» Ili slično: «Ja nisam dostojan obuće mu nositi.»
Ivan nas uči da je najvažnije otkriti svoje poslanje, svoju originalnost, upoznati sebe i prihvatiti sebe. I biti sretni što kao takvi imamo jako puno prostora za rasti i za činiti dobro.
Svi smo se mi nalazili ili se nalazimo na razini rođenih od žene, na razini naravi, na kojoj rastemo tjelesno i duševno, stječemo znanje, odgoj, kulturu, razvijamo talente... Na toj razini želimo nešto napraviti, postati netko u očima drugih ljudi, biti čak veći od drugih, imati materijalnog, sagraditi kuću, poduzeće, pansion, hotel, imati titulu, biti priznati.
Ta prva razina je prirodna. Važno je samo da ne pomislimo kako je to vrh razvoja našeg bića. Razvoj treba ići dalje: po Ivanovu primjeru odlučiti se rasti, tj. sićiu vlastito srce, na razinu djelovanja Božjeg kraljevstva u nama, gdje se rađamo nanovo - odozgor.
To je ono čemu nas Kraljica mira tolike godine ovdje poučava.
Sjetimo se Isusove oštre kritike svojim suvremenicima: «Doista, Ivan dođe k vama putom pravednosti i vi mu ne povjerovaste, a carinici mu i bludnice povjerovaše. Vi pak, makar to vidjeste, ni kasnije se ne predomisliste da mu povjerujete.» (Mt 21, 28-32)
Gospa je izabrala Ivana jer Ivan nas stavlja predpitanja i u pitanje!Kao u ono vrijeme tako i danas imamo dvije mogućnosti: Možemo ostati na razini onih pismoznanaca koji su došli iz Jeruzalema i bavili se Ivanom - jesi li ti Mesija? Jesi li Ilija? Jesi li prorok? I ostali nepromijenjeni. Ili izabrati čuti Ivana i njegov poziv upućen nama, meni osobno: Obrati se!
Možemo ostati na razini onih koji se bave Međugorjem - Zašto ukazanja traju toliko itd.?Pa što ovi pa što oni? Pa što ovako pa što onako? Ili čuti Majčin poziv: Obrati se! Uči moliti srcem. Dopusti Bogu da mijenja tvoje srce...
Lakše je baviti se Ivanom, odnosno Međugorjem, jer tada mi nismo stavljeni u pitanje. Lakše je to nego čuti poziv na obraćenje koji je Ivan upućivao i koji Marija upućuje jer smo u tom slučaju mi stavljeni pred ogledalo: A ja? Je li meni potrebno obraćenje? Postoji li nešto u mom životu, što trebam mijenjati?
Što je s nama? Bavimo li se Međugorjem? Brojimo li hodočasnike? Ili nastojimo čuti što nam Kraljica mira govori?
Neki govore: Gost, turist, sezona.Razlika je ako kažem: Gost i turist ili kad kažem hodočasnik. Jer prvo me ne stavlja u pitanje, a drugo me stavlja. Jer ako je ta osoba koja je izdaleka došla hodočasnik, što je sa mnom? Tko sam ja?
Razlika je ako kažem: sezona ili vrijeme milosti.
Ono prvo me ne obvezuje, a ovo drugo stavlja pred mene pitanja: Kako živim ovo vrijeme milosti? Možda propuštam to vrijeme darovano jednoj od tisuća generacija?
I Ti, poštovani hodočasniče, Međugorje možeš doživjeti na dva načina: Da tražiš da ti bude ugodno (u hotelu, pansionu), da Ti je u sobi televizor, da imaš lift, klimatiziranu sobu. Nešto slično kako turisti čine. Ili da izabereš put koji te vodi k rastu: Da se kroz dane hodočašća odlučiš vježbati živjeti u Gospinoj školi.
Da izabereš molitvu srcem u tišini, jedan dan post srcem, klanjanje srcem, euharistiju srcem, susret s Milosrdnim ocem u ispovijedi, čitanje Božje riječi srcem, molitvu krunice na Podbrdu i križni put na Križevcu.
Ivan je otvarao ljudima oči. I Gospa to čini. Poslušajmo neke od njezinih riječi: «Vi, draga djeco, želite dobiti milosti, a ne molite. Ja vam ne mogu pomoći, jer se vi ne želite pokrenuti.» «Vi pričate, pričate, a ne molite.» «Trčite, radite, skupljate, a bez blagoslova. Vi ne molite!» «. Dječice, vi ne znate živjeti u milosti Božjoj», «Dječice, živite u vremenu gdje vam Bog daje velike milosti, a vi ih ne znate iskoristiti. Brinete se za sve drugo, a za dušu i duhovni život najmanje. Probudite se iz umornog sna vaše duše i recite Bogu svom snagom Da.» «Dječice, ljubite malo, molite još manje. Izgubljeni ste i ne znate što vam je cilj. Uzmite križ, gledajte Isusa i slijedite ga.»
Ivan i Marija ne ostaju kod kritike nego pokazuju izlaz. A izlaz je u obraćenju. Post - naravno radikalni, o kruhu i vodi, srijedom i petkom, povezan s molitvom - ima duboke veze s obraćenjem. Mi se nekad uspavamo, uljuljamo i mislimo da je sve u redu, a tek kad počnemo postiti, shvaćamo koliko toga propuštamo!Propuštamo rasti! Post nas drma i poziva na izlazak izraznih oblika robovanja i sljepoće, iz stvari koje nas uvjeravaju da su jako jako važne, a koje nas zapravo zarobljavaju, te nas usmjerava na ono jedno potrebno, na ono blago na nebu koje je nepropadljivo.
Kad počnemo postiti dođe nam u pamet: Sjeti se čovječe... I ona druga: Ne živi čovjek samo o kruhu nego i o Božjoj riječi.
Sjetimo se Ivanovih pitanja iz tamnice upućenih Isusu: Jesi li ti Mesija?Što Isus odgovara Ivanu?Recite Ivanu: Gluhi čuju, hromi hodaju, slijepi gledaju... Isus dakle pokazuje na plodoveu ljudima.
I ovdje neki postavljaju pitanje: Je li istina da se Gospa ukazuje? Što bi Isus odgovorio? Pogledajte plodove!
A kad pogledamo tolike hodočasnike koji ovamo dolaze, pitamo se što je to što pokreće tolike iz svakog kutka kugle zemaljske da se zapute ovamo, u Međugorje?
Što je to što pokreće tolike da po nekoliko dana putuju kako bi ovdje u Kući mira postili 6 dana o kruhu i vodi? I nakon toga opet u autobus isto toliko vremena na povratku kući?
A kad vidiš njihova lica - sama radost! Ona iskrena, iskonska!
Ovdje su došli jer Nebo je ovdje tako blizu! Ovdje su došli zbog najveće i najvažnije potrebe - zbog potrebe duše! Da otkriju veću ljubav, da upoznaju srce Milosrdnog oca! Da pronađu pravi mir! Mir u srcu koji nikakvi nemiri ne mogu ukrasti!
Zato, dragi župljani! Vi ste u kušnjama ali i u milosti već 37 godina.Gospa vas zove da budete kao Marija, a potrebe vas zovu da budete kao Marta.
Sigurno je, trebamo biti i kao Marta koja se brine oko nekih stvari. Da nije toga, gdje bi toliki hodočasnici bili smješteni.
No nemojmo ostati samo na razini izvanjske brige. Velika je to kušnja! I pravdati svoje izostanke sa svete mise i molitve zbog obveza. Kad smo blizu, a udaljili se iznutra, onda je misa i molitva obveza, a kad smo iznutra blizu, kad je svijest i srce probuđeno, onda je misa, molitva potreba - potreba duše!
Kako se probuditi iz Martina sna i ne zaboraviti ono jedno što je potrebno i važno te kao Marija izjutra, po danu ili navečer znati provesti do noguPrijatelja naše duše.
Nemojmo se nikad naviknuti na ovo što se ovdje događa!Velika kušnja za nas je da budemo tako blizu, a tako daleko! Tako blizu izvoru, a da ostanemo žedni i površni.Bez nutarnjeg iskustva i rasta.
Sjetimo se starijeg sina iz prispodobe o Milosrdnom ocu koji je bio blizu ocu!Nije to bio loš čovjek - pa on je ostao uz oca, radio je marljivo - ali negdje je pogriješio. Gdje?Srce mu je ostalo nerazvijeno, maleno, usko, kruto.
Nije se razvijao, nije rastao, nije postao sličan ocu i njegovu širokom srcu u kojem je ljubav vladala!Zašto nije? Jer ga nije upoznao!
I za nas je kušnja biti ovdje, blizu, a ne upoznati ono što nam Nebo, što nam Majka govori! Nemojmo dopustiti da budemo tako blizu a tako daleko od njezina srca!A ona, Majka, nas izabrala!I posebnu ulogu nam namijenila! Zar se to može, zar se to smije propustiti?!Nemojmo dopustiti da nam je razvijeno sve što nam trendovi nude, a srce nam nerazvijeno - ono što Gospa želi! Ili da svojoj djeci omogućimo sve što svijet nudi, što trendovi i mode žele, a ne omogućujemo im nutarnji rast- koji Gospa želi.
I da buljeći u mobitel znamo za sve pojedinosti koje se događaju u svijetu, a ne znamo vidjeti što je u vlastitom srcu!
Ima župljana svjesni - bore se, ne daju se! Plivaju uzvodno!
Uza sav posao ostavljaju sve i dolaze na svetu misu izjutra ili navečer, idu na Brdo ukazanja i Križevac, mole u obitelji ili stvaraju molitvene skupine, tri-četiri ili pet osoba.
Primaju besplatno u svoje domove tolike osobe s invaliditetom, tolike godine primaju svećenike kad je njihova duhovna obnova...I toliko drugoga dobroga čine što se i ne vidi.
Ovih dana bilo je 7. Međunarodno hodočašće osoba s invaliditetom. Zbilja, postoji dobrota u tolikih ljudi!
Osobe s invaliditetom su probudile tu dobrotu i nastao je pokret ljubavi i dobrote! Baš to Gospa ovdje želi: izvući, probuditi dobrotu iz naših bića! Dobrotu koja u nama postoji.
I na koncu, sjetimo se Isusovih riječi o Ivanu Krstitelju:«On bijaše svjetiljka što gori i svijetli, a vi se htjedoste samo za čas naslađivati njegovom svjetlosti.»I nas je kao i Židove u liku Ivana Krstitelja jednog Ivandana obasjala svjetlost... A mi? Jesmo li se kao i Židovi samo za čas naslađivali tom svjetlošću? A onda potom nastavili živjeti kao da se ništa osobito nije dogodilo?Sjetimo se: I našim je djedovima i bakama, očevima i majkama, a inama, na Ivandan prije 37 godina kao i Elizabeti zaigralo srce od radosti kad je Majka došla k nama!
Ovaj Ivandan prilika je da se uspavano srce ponovno pokrene, da se radost ponovno probudi!Da ustanemo i odlučimo se iznova započeti! A jedan razlog dovoljan je za to:Majka nebeska došla je k nama!
THE EVE OF OUR LADY’S APPARITIONS, HOMILY
Dear brothers and sisters, why did Gospa choose to appear on Apparition Hill on this day, June 24, 1981, on the Feast of St. John the Baptist? Was that an accident or was it the day that she had chosen to visit our hill country? Today’s perspective tells us that none of this was by accident. This first day was the core of all the events that would follow.
Why did she choose John? Who was John? He was the boundary line! Placed between the Old and the New Testament, one era of history finished with him and something new started. The Gospa started her plan here with John; this means she wanted to start something really serious. We are not even aware how serious! Gospa places a model before us, when she invites us to conversion, so that we would know what conversion means. When she invites us to fast, so that we may look at John as the example! When she prepares the way for Jesus, so that John would be a model for us!
There are many similarities and connections between Mary and John – on the Feast of St. John the Baptist, 37 years ago, Gospa brought the Baby Jesus in her arms. What did she want to say by that? Probably the same as John said: Behold the Lamb of God! Behold Him, who is your peace!
John was the voice in the desert, just like Mary has been for the last 37 years. In the desert? Yes, in the desert that reigns in people, in their hearts.
Who was the first one to feel Mary’s coming and leaped for joy? It was John! In the womb of his mother Elisabeth. Have you ever thought about that: an unborn child was the first one to recognise and profess the Messiah! It was the unborn child! What a message for our time today!
Mary carried within herself, in her body, the child that was already conceived and went to the hill country, while when she came to our hill country, to our Apparition Hill, she brought baby Jesus in her arms.
Many hearts felt her coming then. So many felt her coming! First the visionaries, then parishioners and faithful from the surrounding parishes and later on people from the whole world. Yes, from the whole world! This sounds so incredible to us, yet it is so wondrous! Just like in the time of John, when Matthew writes in his Gospel: “Then Jerusalem and all Judaea and the whole Jordan district made their way to him, and as they were baptised by him in the Jordan River they confessed their sins.” (Mt 3, 5-6)
By confessing. Yes, we are the witnesses to that here in Medjugorje!
Mary has chosen the feast of St. John the Baptist, but also this parish, these two hills – Apparition Hill and Cross Mountain, the church and every individual here. Two hills, as the embrace in which our Mother receives us, as the open heart, are more than just regular hills: one is Bethlehem where the Mother in her arms brought the little child Jesus, and the other is Golgotha, where this same Mother prays at the foot of the cross of her crucified Son. One hill leads us to the birth of Jesus within us, and the other takes us to resurrection.
In the fields, in the valley – the church, where we confess and where we are fed. These three things are like a triangle; no, I would rather say like a heart.
There we get the idea what Mary wants us to do – to follow her, to do what she did: to go to the hill country and to the temple; and all that she did, she did it with the heart. The hills are the invitation to exodus, to step out of the valley of our everyday thoughts and observations. We climb the hill so that we will step out of ourselves. In prayer, observations and meditations on the Rosary on Apparition Hill and the Way of the Cross on Cross Mountain, we will experience a different perspective and way of thinking. So we will, by gazing at Jesus, recognise ourselves and allow Him to mould and change our hearts.
But, our hill country, our hills are not the final goal of our journey. Luke wrote: “Mary set out at that time and went as quickly as she could into the hill country to a town in Judah. She went into Zechariah’s house and greeted Elizabeth.”
Mary wants us to go to the hill country as often as we can, to climb Apparition Hill and Cross Mountain, so that we might step back from friends and from enemies, from work, from richness and poverty, from good and broken relationships, from joys and worries, so that we might all come closer to Jesus.
All of this with the purpose of going to the “town of Judah, to Zechariah’s house” – to others, but being different, changed, with Jesus in our hearts, so that when we return and greet those on the way back, their hearts may leap for joy. Even when we are in the greatest hurry and haste, when we have our worries, let us run to our hill country, to our hills, so that our steps might be slowed down and our hearts be able to enter into a different rhythm.
Let us remember Fr. Slavko Barbaric who wrote: “Our anger, curses and blasphemies, our drunkeness, drugs, fights and arguments, grumblings, insecurities, fears, anxieties and lack of sleep are just some of the signs that we have lost the rhythm that makes us happy and that gives us the opportunity to encounter ourselves, other people, nature and God. When a person is nervous and impatient, he can neither encounter himself nor others. Drugs and alcohol, wild parties, extremely loud music, noise and overindulgence in food are just the desperate attempts of men to return to a new rhythm.”
“In order for us to restore that ancient rhythm of peace, a new rhythm, we need much more time for silence today, for prayer, restful music, for the Word of God, more than we ever needed before, as there are more and more situations that pull us out of our ordinary rhythm. Therefore, many Christians who pray, fast, and for a short time, who celebrate Holy Mass in this way, who confess in the same way, are not able to enter into the new rhythm, nor do they have the strength to change anything in their lives. Salvation is in prayer, in being with God and in returning to ourselves.”
The Gospa shows us the way to move from Martha, who represents the stressful and restless life, with so many worries about what we have as being very necessary, toward how to become like her sister Mary who knows there is only one thing necessary: to know how to go to the hill country and to the temple, how to sit down at Lord’s feet and listen to His Word, by climbing on the rocky grounds or by kneeling before the Blessed Sacrament, or in the confessional or before the cross, with our Rosary beads or holding a crucifix in our hands, by breaking bread and drinking water on the days of fasting, by holding the Holy Bible, by reading it and listening to it with the heart…
Mary has chosen the feast of St. John the Baptist, because John is so contemporary even today. Today, when so many do not know who they are, what is their identity, what they are not and cannot be and should not be, John gives us the example of a man who knows who he is and who he is not.
He knows and he says that he is not the Word, he is not Christ (Messiah), nor Elijah, nor the prophet. But, he also knows who he is: “I am the voice that shouts in the desert: Make straight the ways of the Lord!” John is who he is and he is fully filled with that! He is not unhappy for what he is not and what he cannot be!
Jesus says for John that he is a prophet and more than a prophet! He is the herald of the Messiah. These two statements of Jesus are clear to us, but the next one is confusing: “I tell you, of all the children born to woman, there is no one greater than John; yet the least in the kingdom of God is greater than he is.” No one is greater than John and at the same time everyone is greater than he is. How to understand this? Indeed, in the eyes of people, no one was greater than John – this was John who in his virtuous life was above all others born to a woman. In the perspective of human nature, John reached the peak: he was very much appreciated, people looked for him. There were voices saying he was the Messiah.
If we were in his shoes, how would we react to this? Would not those be flattering voices for us? At the level where everything is about us, about ego, where we try to be someone in the eyes of others, possibly even greater than others, to be more popular than the others, to have greater knowledge, titles, more money, a new car. It is not enough to develop talents and to be capable of something, but to be famous and acknowledged, to be someone in the eyes of others.
However, John did not just remain at the level of being born to a woman, at the level of human nature, he continued to grow. He was born again and we can see that because the least in the Kingdom of God is greater than he is. What does this mean?
John went beyond the level where he listened to what others spoke about him and who he was in the eyes of others. Now, at the new level, at the degree of the growth of the Kingdom of God within him, in the eyes of John, everyone is greater than he is. This is John who is measuring himself before Jesus and he gets to know himself before him, he grows in wisdom and he knows: “He must grow greater, I must grow less. He who comes from above is above all others and I am not fit to undo the strap of his sandal.”
John teaches us that what is most important is to discover our mission, our uniqueness, to get to know ourselves and to accept ourselves, to be happy, since by so doing, we have so much space to grow and to do good.
We all were or are at the level of those born to a woman, at the level of nature, where we grow in a physical or spiritual way, where we gain knowledge, education, upbringing, culture or develop our talents…This is the level where we wish to do something, to become someone in the eyes of others, or to be greater than others, to have material possessions, to build a home, have a company, own a pansion or a hotel, to have a title and to be acknowledged.
This first level is natural, it is important not to think that this is the peak of the development of our being. Our growth should go further: that we, through the example of John, decide to grow, to descend into our own heart, to the level of God’s Kingdom within us, where we will be born again, from above.
This is what the Queen of Peace is teaching us in all of these years. Let us just remember what Jesus said to His contemporaries: “For John came to you, showing the way of uprightness, but you did not believe him, and yet the tax collectors and prostitutes did. Even after seeing that, you refused to think better of it and believe in him.” (Mt 21, 28-32)
The Gospa chose John as it is he who places questions before us and us in the question! As much as back in those days, so do we today have two options: we can remain at the level of the scribes who came from Jerusalem and got engaged with John wondering: Are you the Messiah? Are you Elijah? Are you the prophet? Yet, they remained unchanged. Or, we can choose to hear John and his calling to each one of us, to me personally: Convert!
We can remain at the level of those who deal with Medjugorje and wonder why the apparitions are lasting this long, what about these or those, what about this or that? Or, we can hear Mother’s calling that says: Convert! Learn how to pray with the heart. Allow God to change your heart.
It is easier to deal with John or with Medjugorje, because then WE are not put into the question. It is easier to do that rather than to hear the calling that John gave and that Mary gives because in that case we would be placed before the mirror: What about me? Do I need conversion? Is there something in my life that needs to be changed?
What about us? Are we engaged with Medjugorje? Do we count pilgrims or are we trying to hear what the Queen of Peace says to us?
Some say: a tourist, a season, a guest…it makes a big difference if I say a guest and a tourist or if I say a pilgrim. The first expression does not put me into the question, but the other one does. If this person who came from far is a pilgrim, what about me then, who am I?
There is a difference if I say: season or the time of grace throughout the year. The first expression does not oblige me, but the second one places questions before me: How do I live this time of grace? Am I missing this time given to one out of a thousand generations?
You too, dear pilgrim, can understand Medjugorje in two ways: you can seek for the comfort in your hotel or pansion, to have TV in your room, to have air conditioning and all the comforts, something that tourists do, or you can choose the way that would lead you to grow: that in the days of pilgrimage you decide to exercise life in Our Lady’s school.
You can choose prayer with the heart in silence, one day of fasting with the heart, adoring Jesus with the heart, celebrating Holy Mass with the heart, an encounter with the Merciful Father in confession, reading the Holy Bible with the heart and prayer of the Rosary on Apparition Hill and the Way of the Cross on Cross Mountain.
John opened the eyes of the people and Gospa is doing the same. Let us hear some of her words: “You, dear children, you wish to obtain graces, but you do not pray. I cannot help you as you do not want to get started…You talk, talk, talk and you do not pray….You run, collect, work and all without blessings. You do not pray!...Little children, you do not know how to live in the grace of God…You live in a time when God bestows great graces on you and you do not know how to use them. You worry for everything else, but least for your soul and your spiritual life. Wake up from the tired sleep of your soul and say Yes to God with all of your strength…Little children, you love little and pray even less. You are lost and do not know what your goal is. Take the cross and look at Jesus and follow Him.”
John and Mary are fixed not only on criticism, but both are pointing to the solution. The solution is in conversion. Fasting, of course radical fasting on bread and water on Wednesdays and Fridays, in relation to prayer is profoundly related to conversion. Sometimes, we fall asleep and we think that everything is alright, but only when we start fasting do we realise how much we are missing. We miss growth. Fasting shakes us up and invites us to come out of our various types of slavery and blindness, from the things that convince us to be very important and are actually enslaving us. Fasting directs us to only one thing that is necessary, to the treasure in Heaven that will never decay.
When we begin to fast we remember the words: Remember man…and the other one: Man does not live on bread alone, but on the Word of God…
We recall John’s questions from prison given to Jesus: Are you the Messiah? What did Jesus say to John? Tell John: the deaf hear, the lame walk and the blind see…Jesus points to the fruits in people.
Also some here ask the questions: Is it true that Gospa is appearing here? What would Jesus say? Look at the fruits!
When we look at so many pilgrims who come here, we wonder what makes them come here from all the parts of the world? What makes so many come here and travel for few days, to come for fasting and prayer seminar that lasts for six days, and then back to the bus and the same long journey back home? Once you see their faces, you see that there is only pure and genuine joy on them!
They came here as Heaven is so close here. They came here because of the greatest and the most important need – the need of their soul! They are coming to discover greater love, to get to know the heart of their Merciful Father! To discover true peace that no restlessness can steal!
Therefore, you dear parishioners! You are living with temptations, but also in grace for the last 37 years. Gospa is inviting you to be like Mary, but needs are telling you that you need to be like Martha. Surely, we need to be like Martha who worries about some things, if it wasn’t for that, where would so many pilgrims be accommodated.
But, we need not to remain only at this superficial level, this is a great temptation! To justify the time when we are not at Holy Mass and when we do not pray because we have obligations. When we are so close, but within ourselves so far, then Holy Mass and prayer will be an obligation for us, but when we are within ourselves close to God, when our hearts and consciences are awakened, then Holy Mass is a need – the need of our soul!
How to wake up from Martha’s dream and not to forget there is only one thing needed and important, and to know how to spend our morning, days and evenings at the feet of the Friend of our soul?
Let us never get used to what happens here! This is a great temptation for us, to be so close, yet so far away. So close to the spring and yet thirsty and superficial, without any growth or spiritual experiences.
Let us recall the older son from the parable of the Merciful Father who was so close to the Father. He was not a bad person, he stayed with the father, worked hard, but made a mistake at some point. What did he do wrong? His heart remained undeveloped, little, narrow and hard. He did not develop, he did not grow, he did not become similar to the father and to his wide heart in which only love reigned! Why not? Because he never got to know his Father!
Also we can be living in the temptation of being here, being close, and yet not get to know what Heaven, what our Mother says to us! Let us not allow ourselves to be so close and so far away from her heart. She, our Mother, has chosen us and she intended us to have a special role. Can this be forsaken? Can we even allow that?
Let us not allow that we have developed in all that current trends offer us, but our hearts remain undeveloped – regarding what Gospa desires us to have! Or, that we enable our children to have all that trends and fashion dictates and we do not allow them the inner growth, which Gospa desires. Or, that we are fixated, staring at our mobile phones, knowing all the details and events of the world and we do not know how to see what is in our hearts!
There are parishioners who are conscientious, who fight and do not give up, those who swim against the stream! With all of their obligations they come for Holy Masses, climb Hills, pray in their families and form little prayer groups with a few members, they take into their homes, free of charge, so many disabled persons, or priests during the spiritual retreat for priests, they do so many good things that others cannot even see. These days we had the 7th International Pilgrimage for Persons with Disabilities and many have shown so much goodness to them! Persons with disabilities have awakened that goodness in them and there is the new movement of love and goodness that spreads. This is exactly what Gospa wishes to do here: to wake up goodness in us, the goodness that exists.
Finally, let us recall what Jesus said about John the Baptist: “John was a lamp lit and shining and for a time you were content to enjoy the light he gave.” Also for us, just like the Jews long ago, the light shone upon us on his memorial day 37 years ago….
What about us? Have we, just like the Jews, been content to enjoy the light just for one period of time and later on continued to live as if nothing particular had happened?
Let us recall: It was our grandmothers and grandfathers, our fathers and mothers, whose hearts leaped for joy 37 years ago, exactly on this day, just like Elizabeth’s heart leapt for joy when Mary visited her. This day, this feast is the opportunity for us to awaken our hearts that fell asleep, for the joy to be awakened again, for us to rise and to start anew! Only one reason is sufficient for that – the Heavenly Mother came to us!
OMELIA DELLA MESSA DELLA VIGILIA DELL'ANNIVERSARIO DELLE APPARIZIONI DELLA MADONNA
SOLENNITÀ DI SAN GIOVANNI BATTISTA
Cari fratelli e sorelle, perché la Madonna è apparsa per la prima volta sul Podbrdo in data odierna, il 24 giugno del 1981, nella Solennità di san Giovanni Battista? È stato un caso, oppure la Madonna ha scelto proprio quella data come prima giornata della sua visita a questa regione montuosa?
Visto da una prospettiva attuale, tutto ci dice che non è stato un caso e che quella giornata è stata il nucleo da cui in seguito tutto ha avuto origine.
Perché Giovanni? Chi era Giovanni? Uno spartiacque posto tra l'Antico ed il Nuovo Testamento. Con lui si concludeva un periodo della storia e presto ne sarebbe iniziato un altro. Qui la Madonna ha cominciato con Giovanni, il che significa che ha voluto iniziare qualcosa di molto serio, qualcosa della cui importanza non siamo neppure coscienti. La Madonna ha posto dinanzi a noi un esempio, affinché sappiamo cosa vuol dire quando lei ci chiama alla conversione; in modo che guardiamo a Giovanni quando lei ci invita al digiuno ed affinché Giovanni ci sia di esempio su come reagire quando la Madonna ci mostra la via verso Gesù.
Ci sono molte similitudini e molti legami tra Giovanni e Maria. Nel giorno della Solennità di san Giovanni Battista di trentasette anni fa, la Madonna ci ha portato il Bambino Gesù tra le sue braccia. Cos'ha voluto dirci con questo? Non forse quello che aveva detto anche Giovanni: «Ecco il Messia, ecco l'Agnello di Dio! Ecco Colui in cui è la vostra pace»?
Giovanni era una voce nel deserto. E da trentasette anni non lo è forse anche Maria? Nel deserto: sì, nel deserto che c’è negli uomini e nei loro cuori!
Chi ha percepito per primo la venuta di Maria ed ha esultato di gioia? Giovanni, nel grembo di sua madre Elisabetta. Avete mai pensato a questo? Un bambino non ancora nato ha riconosciuto ed annunciato per primo il Messia! Un bambino non ancora nato: che messaggio, questo, per i nostri tempi!
Allora Maria portava in sé, nel proprio corpo, da Elisabetta nella regione montuosa il suo Bambino appena concepito; nella Solennità di san Giovanni Battista del 1981, ella ha, invece, portato sui nostri monti e sul nostro Podbrdo il suo Bambino — Gesù — tra le sue braccia.
E molti, moltissimi cuori hanno percepito il suo arrivo: anzitutto quelli dei veggenti, poi quelli dei parrocchiani e dei fedeli delle parrocchie vicine, ed infine quelli di persone da tutto il mondo. Sì, del mondo intero! Può sembrarci incredibile, ma quant'è stato prodigioso! Come al tempo di Giovanni. Matteo scrive: «Allora Gerusalemme, tutta la Giudea e tutta la zona lungo il Giordano accorrevano a lui e si facevano battezzare da lui nel fiume Giordano, confessando i loro peccati» (Mt 3, 5-6).
“...Confessando i loro peccati”. Sì, qui a Medjugorje ne siamo testimoni.
Maria ha scelto la Solennità di san Giovanni Battista, ma anche questa parrocchia: due colline — il Podbrdo ed il Križevac —, la chiesa e ciascun individuo. Le due colline sono come un abbraccio, come le due braccia in cui nostra Madre ci accoglie, come un cuore aperto. Quei monti, quindi, sono più di due semplici colline: uno, infatti, è Betlemme — il luogo in cui Maria ha portato in braccio il Bambino Gesù — e l'altro è il Golgota, dove la stessa Madre ha pregato ai piedi della croce del suo Figlio crocifisso. Una collina ci porta a far nascere Gesù in noi, l'altra ci conduce alla Risurrezione.
Nella vallata troviamo la chiesa, intorno alla quale ci confessiamo ed in cui ci nutriamo. Questi tre luoghi sono come un triangolo. No, direi piuttosto che sono come un cuore.
Ecco allora che ora possiamo aver chiaro il desiderio di Maria: lei desidera che la seguiamo e facciamo ciò che ha fatto lei. Lei andava sui monti e nel tempio, e tutto ciò che faceva, lo faceva col cuore. I monti sono un invito ad un esodo, ad uscire dal modo quotidiano di pensare e di vedere le cose. Noi saliamo i monti per uscire da noi stessi e sperimentare un modo diverso di vedere e di pensare, per mezzo della preghiera e della meditazione dei misteri del Rosario sul Podbrdo e della Via Crucis sul Križevac. Noi saliamo i monti per riconoscere noi stessi guardando a Gesù, e per permettere a lui di cambiare i nostri cuori.
Ma i nostri monti non sono la meta finale del nostro cammino. Luca scrive: «In quei giorni Maria si alzò e andò in fretta verso la regione montuosa», ma poi prosegue: «In una città di Giuda». E in seguito Luca scrive ancora: «Entrata nella casa di Zaccaria, salutò Elisabetta».
Maria desidera che andiamo più spesso sui monti — sul Podbrdo e sul Križevac — per staccarci da amici e nemici, dal lavoro, dalla ricchezza e dalla povertà, dai rapporti interpersonali buoni e da quelli più pesanti, dalle gioie e dalle preoccupazioni, per poterci così avvicinare a Gesù.
Tutto questo però affinché poi ci dirigiamo «in una città della Giudea», «in casa di Zaccaria», ossia in modo che in seguito andiamo verso gli altri, ma come persone diverse, cambiate e con Gesù nel cuore.
Quando torniamo e, come ha fatto Maria con Elisabetta, salutiamo gli altri, i cuori di coloro che incontriamo dovrebbero sussultare di gioia. È proprio quando abbiamo più fretta e siamo in mezzo alle preoccupazioni che dobbiamo correre anche noi sui nostri monti, sul Podbrdo e sul Križevac. Così il nostro passo si farà più leggero ed il nostro cuore entrerà in un ritmo diverso.
Ricordiamo le parole di fra Slavko Barbarić, che diceva:
«Le nostre arrabbiature, i nostri nervosismi, le bestemmie, le nostre ubriachezze, le dipendenze da droga, i litigi, le insoddisfazioni, le nostre mormorazioni interiori, le insicurezze, le paure e le angosce sono solo alcuni dei segni che ci dicono che abbiamo perso quel ritmo che ci rendeva felici e ci dava la possibilità di incontrare noi stessi, le persone, la natura e Dio. Quando una persona è nervosa ed impaziente, non può incontrare né se stessa né gli altri. La droga e l'alcool, le compagnie goliardiche, la musica troppo alta, le urla ed il consumo smodato di cibi e bevande sono soltanto dei disperati tentativi di acquisire un ritmo nuovo».
«Per poter tornare a quel ritmo originario di pace, per poter acquisire un ritmo nuovo, oggi — rispetto ad altri periodi della storia — è necessario prendersi molto più tempo per pregare, per stare in silenzio, per cantare con tranquillità e per leggere la Parola di Dio, poiché oggi ci sono sempre più situazioni che ci distolgono da quel ritmo. Perciò i molti cristiani che pregano velocemente e brevemente, che celebrano la Messa in quel modo e che si confessano così non entrano nel ritmo nuovo e non hanno quindi la forza di cambiare nulla nella loro vita. La salvezza sta nella preghiera, nello stare con Dio e nel ritornare a noi stessi».
La Madonna ci mostra la via per trasformarci da Marta — che vive una vita di stress ed inquietudini, fatta di diverse preoccupazioni per molte cose che sembrano molto importanti — in sua sorella Maria, che è cosciente del fatto che «una sola cosa è necessaria»; per poter così scegliere come lei, per quell'unica cosa necessaria, di andare sui monti e nel tempio. Di sederci cioè ai piedi del Signore ed ascoltare la sua Parola salendo le nostre pietrose colline, o restando in ginocchio davanti al Santissimo Sacramento o nel confessionale, oppure davanti alla croce col Rosario in mano, o tenendo tra le mani un crocifisso; spezzando il pane e bevendo acqua nei giorni di digiuno, oppure ancora prendendo in mano la Sacra Scrittura e leggendola o ascoltandola col cuore.
Maria ha scelto la Solennità di san Giovanni Battista perché egli è molto attuale anche oggi: oggi — quando molti non sanno chi sono, quale sia la loro identità e neppure ciò che non sono, non possono e non devono essere — Giovanni costituisce per noi l'esempio di un uomo che sa chi è, ma anche chi non è.
Egli sa di non essere il Verbo, di non essere il Cristo (il Messia), di non essere Elia né il Profeta.
Sa però chi è: «Io sono voce di uno che grida nel deserto: raddrizzate la strada del Signore!». Giovanni è quello che è, e ne è completamente appagato: non è infelice per quello che non è e non può essere.
Gesù dice di Giovanni che è un profeta e più che un profeta. E che è l'ambasciatore ed il precursore del Messia. Queste due dichiarazioni di Gesù riguardo a Giovanni ci sono chiare, ma quella che segue ci confonde: «Tra i nati di donna, non è sorto uno più grande di Giovanni Battista. Tuttavia, il più piccolo nel Regno dei cieli è più grande di lui». Nessuno è più grande di Giovanni ma, al contempo, ciascuno è più grande di lui. Come interpretare questo? Agli occhi degli uomini, davvero nessuno era più grande di Giovanni, di quel Giovanni che, con la sua vita virtuosa, superava tutti gli altri nati da donna. Da un punto di vista naturale, Giovanni aveva raggiunto la vetta: era molto stimato, le persone lo cercavano ed addirittura circolava la voce che fosse lui il Messia.
Al posto di Giovanni, noi come avremmo reagito? Quelle voci non ci sarebbero forse suonate lusinghiere? Non ci saremmo subito adagiati a quel livello in cui tutto ruota intorno a noi, intorno al nostro ego; al livello in cui cerchiamo di essere qualcuno agli occhi degli altri e, possibilmente, più grandi di loro? Non avremmo forse desiderato di superare gli altri in popolarità, conoscenze, titoli, successi, denaro e per le nuove auto che avremmo acquistato? Non ci saremmo certo accontentati di sviluppare i nostri talenti e di avere delle capacità, ma avremmo anche voluto essere conosciuti e stimati, “essere qualcuno” agli occhi degli altri.
Giovanni, invece, non è rimasto solo un nato da donna, non si è fermato solo ad un livello naturale, ma è cresciuto. Egli è nato di nuovo, e lo vediamo dal fatto che «il più piccolo nel Regno dei cieli è più grande di lui». Cosa vuol dire questo?
Giovanni aveva superato il livello in cui ascoltava ciò che gli altri dicevano di lui e in cui per lui era importante chi egli fosse ai loro occhi. Al nuovo livello in cui era giunto, ossia nel nuovo grado di crescita del Regno di Dio dentro di lui, agli occhi di Giovanni gli altri erano diventati più grandi di lui. Si trattava ormai di quel Giovanni che misurava se stesso a partire da Gesù e che conosceva se stesso ponendosi dinanzi a lui; di quel Giovanni che stava crescendo in sapienza ed aveva capito che: «Lui, Gesù, deve crescere, ed io diminuire». Troviamo segni di questa consapevolezza di Giovanni anche in altri passi della Scrittura, là dove egli dice: «Colui che viene dopo di me è più forte di me», «Io non sono degno di sciogliere il legaccio dei suoi sandali», ed ancora: «Io non sono degno di portargli i suoi sandali».
Giovanni ci insegna che la cosa più importante è scoprire la nostra missione, la nostra originalità: conoscere e accettare noi stessi, ed essere felici del fatto che, tali quali siamo, abbiamo molto spazio per crescere e fare del bene.
Noi tutti ci siamo trovati, o ancora ci troviamo, al livello di nati da donna, a quel livello naturale in cui cresciamo fisicamente e psichicamente, acquisiamo delle conoscenze, un'educazione, una cultura e sviluppiamo i nostri talenti. Quello è il livello in cui noi vogliamo “realizzare” qualcosa, “diventare qualcuno” agli occhi degli altri uomini ed essere forse addirittura più grandi di loro. Possedere cose materiali, costruire una casa o un'azienda, una pensione, un hotel, o avere titoli ed essere apprezzati.
Questo primo livello è naturale: l'importante è non pensare che esso sia il culmine dello sviluppo del nostro essere. Il nostro sviluppo, infatti, deve proseguire e, sull'esempio di Giovanni, portarci a decidere di crescere, ossia di scendere nel nostro cuore, lì dove si svolge l'azione del Regno di Dio in noi, là dove nasciamo di nuovo dall'alto.
Questo è ciò che la Regina della pace ci insegna qui da tanti anni.
Ricordiamo le aspre critiche che Gesù rivolgeva ai suoi contemporanei: «È venuto a voi Giovanni nella via della giustizia e voi non gli avete creduto. I pubblicani e le prostitute gli hanno creduto. Voi, invece, pur avendo visto queste cose, non vi siete nemmeno pentiti per credergli» (Mt 21, 28-32).
La Madonna ha scelto la Solennità di san Giovanni perché egli ci pone di fronte a una domanda e ci mette in questione. Oggi, come a quel tempo, noi abbiamo due possibilità: rimanere al livello di quegli scribi giunti da Gerusalemme per interessarsi di Giovanni e domandargli: “Sei tu il Messia? Sei Elia? Sei il Profeta?” ma che poi sono rimasti tali e quali a prima; oppure scegliere di ascoltare Giovanni e l'invito che lui rivolge a noi, a me personalmente: “Convertiti!”.
Possiamo rimanere al livello di chi si interessa di Medjugorje e si chiede: “Perché le apparizioni durano così a lungo? Perché queste o quelle persone? Perché così, perché cosà?“; oppure possiamo ascoltare l'invito di nostra Madre, che ci dice: “Convertiti, impara a pregare col cuore! Lascia che Dio cambi il tuo cuore!“.
Interessarsi di Giovanni, o anche di Medjugorje, è più semplice, perché noi non veniamo messi in questione. È più semplice fare così che ascoltare l'invito alla conversione che Giovanni rivolgeva a Israele e che oggi Maria rivolge a noi: infatti, se lo ascoltassimo, saremmo noi ad essere posti davanti allo specchio e a domandarci: “E io? Ho forse bisogno di conversione? Nella mia vita c'è qualcosa che devo cambiare?”.
Noi cosa facciamo? Ci interessiamo di Medjugorje e contiamo i pellegrini, oppure cerchiamo di ascoltare quello che la Regina della pace ci dice?
Alcuni, anche qui a Medjugorje, parlano di “ospiti”, di “turisti”, di “stagione”. È diverso se parlo di ospiti e turisti, oppure di pellegrini! Perché i turisti non mi mettono in discussione, ma i pellegrini sì. Se, infatti, quella persona venuta qui da lontano è un pellegrino, anch’io sono spinto a chiedermi: “E io cosa sto facendo, chi sono?”.
È diverso parlare di “stagione turistica” o di “tempo di grazia”!
Il concetto di “stagione”, infatti, non mi provoca, mentre l’altro mi mette di fronte a delle domande: “Io come sto vivendo questo tempo di grazia? Forse trascuro questa occasione, data alla mia tra mille generazioni?”.
Ma anche tu, stimato pellegrino, puoi vivere Medjugorje in due modi: cercando di far di tutto perché il tuo soggiorno in hotel o in pensione sia confortevole, chiedendo quindi di avere il televisore in camera, di avere l'ascensore e una stanza col climatizzatore e comportandoti dunque in modo simile ai turisti. Oppure puoi scegliere quella strada che ti porta a crescere: nei giorni del pellegrinaggio puoi scegliere di esercitarti a vivere alla scuola della Madonna.
Puoi scegliere di pregare col cuore in silenzio, di digiunare per un giorno col cuore, di fare adorazione col cuore, di partecipare col cuore all'Eucaristia, di incontrare il Padre misericordioso nella confessione, di leggere col cuore la Sacra Scrittura, di pregare il Rosario sul Podbrdo o la Via Crucis sul Križevac.
Giovanni apriva gli occhi alle persone che andavano a lui. Anche la Madonna fa lo stesso. Ascoltiamo qualcuna delle sue parole: «Voi, cari figli, volete ricevere grazie, ma non pregate. Io non posso aiutarvi perché voi non volete mettervi in cammino». «Voi parlate, parlate, ma non pregate». «Correte, lavorate, accumulate, ma senza benedizione: voi non pregate!» «Figlioli, voi non sapete vivere in grazia di Dio». «Figlioli, vivete in un tempo in cui Dio vi dà grandi grazie, ma voi non sapete metterle a frutto». «Vi preoccupate di tutto il resto, ma dell'anima e della vita spirituale il meno possibile». «Risvegliatevi dal sonno stanco della vostra anima e dite di sì a Dio con tutte le forze». «Figlioli, voi amate poco e pregate ancor meno. Siete smarriti e non sapete quale sia la vostra meta. Prendete la croce, guardate Gesù e seguitelo».
Giovanni e Maria però non si fermano alla critica, ma ci mostrano una via d'uscita: la via d'uscita sta nella conversione! Il digiuno — parlo naturalmente di quello radicale a pane ed acqua il mercoledì e il venerdì — unito alla preghiera, ha un profondo legame con la conversione. A volte noi ci addormentiamo, vacilliamo e ci illudiamo che sia tutto a posto. Soltanto quando iniziamo a digiunare comprendiamo quante cose in realtà trascuriamo. Comprendiamo che stiamo trascurando la nostra crescita! Il digiuno ci scuote e ci invita ad uscire dalle varie forme di schiavitù e di cecità, ci invita ad abbandonare quelle cose che vogliono convincerci che sono molto, molto importanti, ma in realtà ci rendono schiavi. Il digiuno ci rimanda a quell’unica cosa necessaria, a quel “tesoro in Cielo” che è incorruttibile.
Una volta che iniziamo a digiunare, allora ricordiamo quella frase: “O uomo, ricordati che sei polvere...” e quell’altro versetto biblico che afferma: “L'uomo non vive soltanto di pane, ma anche della Parola di Dio”.
Ricordiamo la domanda che Giovanni rivolse a Gesù dalla prigione: “Sei tu il Messia?” Gesù come rispose? Dicendo: “Andate a dire a Giovanni che i sordi odono, gli storpi camminano, i ciechi vedono“. Gesù, quindi, rimanda ai frutti presenti nelle persone.
Anche qui alcuni si chiedono: “Sarà vero che la Madonna appare?”. Cosa risponderebbe Gesù? “Guardate i frutti!”.
Vedendo così tanti pellegrini venire qui, ci domandiamo cosa spinga così tanta gente a mettersi in viaggio verso Medjugorje da ogni angolo del globo terrestre.
Cosa spinge così tante persone ad affrontare anche un viaggio di alcuni giorni per poi digiunare una settimana alla Domus pacis di Medjugorje a pane ed acqua, ed infine risalire sul pullman e ritornare a casa dopo altrettanti giorni di viaggio?
Osservando i loro volti, però, si vede che sono il ritratto della felicità, della felicità autentica e originaria.
Quelle persone vengono qui perché qui il Cielo è molto vicino! Vengono qui a causa del bisogno più grande e più importante, ossia per soddisfare le necessità dell'anima. Per scoprire l'amore più grande e conoscere il Cuore del Padre misericordioso. Per trovare la vera pace, la pace del cuore che nessuna inquietudine può rubare.
Cari parrocchiani, già da trentasette anni voi vi trovate allo stesso tempo tra prove e grazie. La Madonna vi chiama ad essere come Maria, la sorella di Marta, mentre le vostre incombenze vi invitano ad essere come Marta.
Di certo dobbiamo anche essere come Marta e preoccuparci di alcune cose: altrimenti dove troverebbero alloggio così tanti pellegrini?
Non dobbiamo però rimanere soltanto a livello delle preoccupazioni esteriori. Questa è una grande tentazione, quella di giustificare le proprie assenze a Messa o alle preghiere con i vari impegni. Quando siamo fisicamente vicini a un luogo come questo, ma ce ne allontaniamo interiormente, allora anche la Messa e la preghiera divengono incombenze; quando, invece ci avviciniamo interiormente a Dio, quando la coscienza ed il cuore sono risvegliati, allora la Messa e la preghiera sono un bisogno, una necessità dell'anima.
Come possiamo risvegliarci dal sonno di Marta e non dimenticare l'unica cosa necessaria ed importante? Come saper trascorrere, come sua sorella Maria, durante la giornata o alla sera, dei momenti ai piedi dell'Amico della nostra anima?
Non dobbiamo mai abituarci a quello che sta accadendo qui. Per noi è una grande prova l'essere così fisicamente vicini a Medjugorje, ma poter esserne spiritualmente tanto lontani: essere così vicino ad una sorgente, e tuttavia rimanere assetati, superficiali e privi di esperienze e crescita spirituale.
Ricordiamo il figlio maggiore della parabola del Padre misericordioso: egli fisicamente era vicino al Padre e non era una persona cattiva — infatti gli era rimasto acconto e svolgeva il suo lavoro con diligenza —. Tuttavia sbagliava in qualcosa. In cosa? Sbagliava perché il suo cuore non si era sviluppato, era rimasto piccolo, angusto e meschino.
Lui non si era sviluppato, non era cresciuto e non era divenuto simile al Padre ed al suo Cuore grande in cui regna l'amore. E perché? Perché non lo conosceva.
Anche per noi stare qui può essere una prova: essere fisicamente vicini ma non conoscere ciò che il Cielo, ciò che nostra Madre ci dice. Non possiamo permetterci di essere così vicini fisicamente, ma così lontani dal suo Cuore! Lei, nostra Madre, ci ha scelto e ci ha affidato un ruolo particolare. Questo si può forse trascurare? Non possiamo permetterci di lasciar crescere in noi tutto ciò che ci viene offerto dai vari trend, e trascurare invece la crescita del nostro cuore, perché la Madonna desidera proprio che si sviluppi il nostro cuore! Non possiamo permettere ai nostri figli di avere tutto quello che offre il mondo e tutto ciò che i trend e le mode desiderano, senza rendere loro possibile la crescita spirituale, che è quello che vuole la Madonna.
Non possiamo permetterci di sapere attraverso il telefonino tutti i dettagli di ciò che avviene nel mondo, e di non saper poi vedere cosa c'è nel nostro cuore.
Ci sono parrocchiani consapevoli, che lottano senza lasciarsi andare e vanno controcorrente: nonostante tutti i loro impegni, essi lasciano tutto e vengono a Messa al mattino o alla sera, vanno sulla Collina delle apparizioni e sul Križevac, pregano in famiglia o creano gruppi di preghiera di tre, quattro o cinque persone.
Essi accolgono gratuitamente nelle loro case tante persone con invalidità e da tanti anni ospitano anche i sacerdoti, quando qui si svolge il loro ritiro spirituale annuale. Fanno inoltre molte altre cose buone senza essere visti.
In questi giorni si è svolto qui il Settimo Pellegrinaggio Internazionale per persone con invalidità. C'è davvero del buono in moltissime persone!
L'hanno risvegliato le persone con invalidità e così è nato un movimento d'amore e di bontà. Ed è proprio ciò che la Madonna vuole che avvenga qui: lei vuole tirar fuori e risvegliare la bontà nel nostro essere, quella bontà che è presente in noi.
Ricordiamo infine le parole di Gesù su Giovanni il Battista: «Egli era una lampada che arde e risplende, ma voi solo per un momento avete voluto rallegrarvi alla sua luce». Come i Giudei di allora, anche noi siamo stati rischiarati dalla figura e dalla Solennità di Giovanni Battista: anche noi, come i Giudei, intendiamo forse rallegrarci alla sua luce solo per un attimo, per poi continuare a vivere come se nulla di particolare fosse avvenuto? Ricordiamo che, nella Solennità di san Giovanni Battista di trentasette anni fa, anche il cuore dei nostri nonni e delle nostre nonne, dei nostri padri e delle nostre mamme, così come il nostro stesso cuore, ha sussultato di gioia come quello di Elisabetta quando la Madre è venuta a noi!
Questa Solennità di san Giovanni Battista è per noi un'occasione per far sì che il nostro cuore assopito torni a smuoversi e che in esso si risvegli la gioia. È un'occasione per rialzarci e decidere di ricominciare da capo. C'è una ragione sufficiente per farlo: la Madre Celeste, infatti, è venuta a noi!
ГОДОВЩИНА ЯВЛЕНИЙ БОГОРОДИЦЫ,
РОЖДЕСТВО СВ. ИОАННА КРЕСТИТЕЛЯ, 24.6.2018 г.
Дорогие братья и сестры, почему именно в этот день, 24 июня 1981 г., в праздник св. Иоанна Крестителя Богородица впервые явилась на Подбрдо? Случайно ли так вышло или этот день Богородица избрала, чтобы он стал первым днем Ее посещения нашего Нагорья?
Глядя с сегодняшней перспективы, все говорит о том, что это не было совпадением. И тот первый день стал сердцевиной событий, развернувшихся дальше.
Почему Иоанн Креститель? Кем был Иоанн? Межой, рубежом, разделяющим Ветхий и Новый Заветы. На нем завершается один период истории. И тут же начинается новый! Именно с Иоанна начала [Свою миссию] здесь Богородица. Это значит, Она хотела начать что-то очень серьезное! Мы даже не сознаем, насколько важное! Богородица дала нам образец! Чтобы, когда Она призывает к обращению, мы знали, что́ это значит! Чтобы, когда призывает к посту, смотрели на Иоанна! Чтобы, когда Она готовит путь для Иисуса, примером нам был Иоанн!
Между Марией и Иоанном много подобий и пересечений, и именно в праздник Иоанна Богородица принесла сюда младенца Иисуса на руках. Что Она хотела тем самым сказать? Не то же ли, что и Иоанн: Вот Мессия, вот Агнец Божий! Вот тот, в ком ваш мир!
Иоанн был гласом в пустыне. А Мария – разве не то же самое Она есть вот уже полных тридцать семь лет? В пустыне?! Да, в пустыне, которая в людях, в сердцах.
Кто первым почувствовал появление Марии и взыграл от радости? Иоанн! В утробе своей матери Елизаветы! Задумывались ли вы когда-нибудь: еще не родившееся дитя первым узнало и возвестило Мессию! Неродившийся ребенок! Какое это послание для нашего времени!
Свое только зачатое дитя Мария понесла в Себе, в Своем теле в [иудейское] нагорье, а в день памяти Иоанна пришла с младенцем Иисусом на руках в наше нагорье, на наше Подбрдо.
И тогда множество сердец почувствовали тогда Ее приход! Огромное множество! Прежде всего визионеры, затем прихожане и верующие с окрестных приходов, а потом люди со всего мира! Да, со всего мира! Звучит невероятно! Но как замечательно! Как во время Иоанна! Матфей пишет: «Тогда Иерусалим и вся Иудея и вся окрестность Иорданская выходили к нему и крестились от него в Иордане, исповедуя грехи свои» (Мт 3, 5-6).
Исповедуясь. Да, здесь, в Меджугорье, мы этому свидетели!
Мария избрала праздник Иоанна Крестителя, а вместе с ним и этот приход, и два холма – Подбрдо и Крижевац, и церковь, и каждого человека. Два холма – как объятья, как руки, которыми охватывает нас Мария, как открытое сердце – они больше, чем обычные холмы: один – это Вифлеем, где Матерь несла на руках младенца Иисуса, а другой – Голгофа, где та же Матерь молилась под крестом Своего распятого Сына. Один устремляет нас к рождеству Иисуса в нас, другой – к воскресению.
А под ними, в поле - церковь! Перед которой мы исповедуемся и в которой питаемся! Эти три места, как треугольник. Или, скорее, как сердце.
И отсюда нам ясно, чего хочет Мария, – чтобы мы следовали Ей и делали то, что делала Она: Она шла в нагорье и в Храм. И все, что делала, Она делала сердцем. Горы – это призыв к исходу, к тому, чтобы уйти с равнины, от повседневного мышления и взглядов. Мы поднимаемся на холм, чтобы выйти за пределы себя, чтобы через молитву, через созерцание остановок розария на Подбрдо и крестного пути на Крижевце почувствовать, как можно смотреть и думать иначе. Чтобы, вглядываясь в Иисуса, узнавать и позволять Ему преображать свое сердце.
Однако наше нагорье, наши холмы – не конечная цель нашего движения. Лука пишет: «Встав же, Мария во дни сии пошла в нагорную страну», и продолжает затем: «в город Иудин». Потом Лука пишет: «и вошла в дом Захарии, и поприветствовала Елизавету»
Мария хочет, чтобы мы чаще отправлялись в нагорье, на Подбрдо и Крижевац, чтобы отойти от друзей и неприятелей, от работы, от богатства и бедности, от добрых и тяжелых отношений с людьми, от радостей и забот – и приблизиться к Иисусу.
И это для того, чтобы с нагорья отправиться в «город Иудин», в «дом Захарии» - к другим людям, но уже будучи иными, преображенными, с Иисусом в сердце.
И когда мы вернемся и приветствуем других - как Мария Елизавету, – чтобы взыграли от радости сердца тех, кого мы встречаем. Даже когда у нас суматоха, суета, заботы, поспешим и мы в наше нагорье, на Подбрдо и Крижевац, чтобы наши шаги стали медленнее, чтобы сердце вошло в некий другой ритм.
Вспомним отца Славко Барбарича, который советует нам:
«Наш гнев, раздражение, сквернословие, пьянство, наркотики, ссоры, неудовлетворенность, внутренний ропот, неуверенность, страхи, тревожность, бессонница – это лишь некоторые из знаков, что мы утратили тот ритм, который делает нас счастливыми и дает возможность переживать встречу с собой, с людьми, природой и Богом. Когда человек беспокоен и нетерпелив, он не может встретиться ни с собой, ни с другими. Наркотики и алкоголь, беспорядочные связи, оглушительная музыка, шум, неумеренная еда – это судорожные попытки человека вернуться к иному, новому ритму».
«Чтобы вернуться к тому исконному, изначальному ритму мира, новому для нас, сегодня требуется намного больше времени для молитвы, молчания, тихого пения и Божиего слова, чем когда-либо раньше, потому что все больше тех ситуаций, которые выбивают нас из ритма. Поэтому многие христиане, что молятся в спешке и кратко, так же участвуют в мессе, так же исповедуются, не входят в этой иной, новый ритм и не имеют сил что-либо в жизни изменить… А спасение – в молитве, в общении с Богом, в возвращении к себе».
Богородица показывает нам путь от Марфы, от жизни напряженной и беспокойной, от множества забот о множестве вещей, навязываемых нам как нечто очень важное, к тому, чтобы быть, как ее сестра Мария, которая знает, что есть «единое на потребу». И ради этого, ради «единого на потребу» уметь выбрать время для того, чтобы пойти в горы и в храм, быть у ног Господа и слушать Его слово, поднимаясь по каменистой земле или становясь на колени перед Святыми Дарами или в исповедальне или перед крестом, с розарием или держа крест в руке, преломляя хлеб, принимая воду во дни поста, держа в руках Святое Писание, читая и слушая его сердцем…
Мария избрала праздник Иоанна Крестителя, потому что Иоанн и сегодня очень актуален. Сейчас, когда многие не знают о себе, кто они, что́ составляет их идентичность, а также чем они не являются и не могут и не должны быть, Иоанн подает нам пример человека, который знает, кто он есть, а кто не есть.
Он знает, что он – не слово, не Христос (Мессия), не Илия, не пророк.
Но он знает, кто он есть: «Я – глас вопиющего в пустыне: прямыми сделайте стези Господу!». Иоанн есть то, что есть, и совершенно полон того, чем является! Он не страдает от того, чем не является и чем не может быть!
Об Иоанне Иисус говорит, что он пророк и больше пророка! Вестник, предтеча Мессии! Эти два высказывания Иисуса об Иоанне нам понятны, но следующее приводит в затруднение: «Из рожденных женами не восставал больший Иоанна, но меньший [в Царстве Небесном] больше него». Нет большего Иоанна и одновременно любой больше него. Как это понять? Действительно, в глазах людей не было никого больше Иоанна – Иоанна, который праведностью жизни превосходил всех, родившихся от жен. С нормальной, естественной точки зрения Иоанн достиг вершины: его высоко ценили, люди стремились к нему. Раздавались даже голоса, что он – Мессия.
Окажись мы на месте Иоанна, как бы мы на это реагировали? Разве не было бы нам лестно слышать это? В той плоскости, где все вращается вокруг нас, вокруг эго, где мы стараемся кем-то быть в глазах других, по возможности больше других, превзойти других в популярности, знаниях, званиях, достижениях, деньгах, новом автомобиле. Недостаточно развить свои таланты и быть способным к чему-то, надо быть известным и признанным, быть кем-то – в глазах других!
Иоанн, между тем, не остался лишь рожденным от жены, лишь на уровне естества, но также и рос. Он родился заново, и мы видим это из того, что «и меньший в Царстве Небесном больше него». Что это значит?
Иоанн перерос уровень, на котором слушал, что говорят о нем другие люди и кто он в глазах других. Сейчас, на новом уровне, на этапе возрастания Царства Божиего в нем, в глазах Иоанна другие больше него. Это Иоанн, который соотносит себя с Иисусом и познает себя относительно Иисуса, который возрастает в мудрости и понимает: «Ему, Иисусу должно расти, а мне умаляться». Признаки этого мы находим и в других местах: «Идущий за мною сильнее меня»; «Я не достоин развязать ремень на обуви Его». Или подобное: «Я не достоин понести Ему обувь».
Иоанн учит нас, что важнее всего открыть свою миссию, свою индивидуальность, узнать себя и принять себя. И радоваться, что ты таков, каков есть, и что тебе есть, куда расти и делать добро.
Все мы находились или находимся на уровне «рожденных женами», на уровне естества, на котором растем физически и душевно, приобретаем знания, воспитание, культуру, развиваем свои таланты… На этом уровне мы хотим что-то совершить, стать кем-то в глазах других людей, быть больше других, владеть материальными благами, построить дом, бизнес, гостиницу, иметь звания, быть признанным.
Этот первый уровень – природный, естественный. Важно только не счесть, что это – предел развития нашего существа. Развитие должно идти дальше: по примеру Иоанна надо решиться расти, то есть спуститься в собственное сердце, на тот уровень, где в нас действует Царствие Божие, где мы рождаемся заново - свыше.
Это то, чему столько лет учит нас здесь Царица мира.
Вспомним, как резко критиковал Иисус своих современников: «Пришел к вам Иоанн путем праведности, и вы не поверили ему, а мытари и блудницы поверили ему. Вы же, и видев это, не раскаялись после, чтобы поверить ему» (Мф 21, 32).
Богородица избрала Иоанна, потому что Иоанн ставит нас перед вопросом и под вопрос! Как тогда, так и сейчас у нас есть две возможности: мы можем остаться на уровне тех книжников, которые пришли из Иерусалима и допытывались у Иоанна: Мессия ли ты? Илия ли ты? И остались теми же самыми. Или же решиться услышать Иоанна и его призыв, обращенный к нам, ко мне лично: Обратись, покайся!
Можно остаться на уровне тех, кто относительно Меджугорья все выясняет– почему явления длятся так долго? А что эти, а что те? Почему так, почему сяк? Или же услышать призыв Марии: Обратись! Учись молиться сердцем. Позволь Богу преображать твое сердце…
Легче продолжать выяснять, что представляют собой Иоанн или, в этом случае, Меджугорье, потому что тогда мы сами не оказываемся поставленными под вопрос. Легче так, чем услышать призыв к обращению, покаянию, с которым обращался Иоанн и с которым обращается Мария, потому что в таком случае мы оказываемся поставленными перед зеркалом: А я? Нужно ли мне обращение? Есть ли в моей жизни что-то, что мне нужно изменить?
Что с нами? Меджугорье для нас – предмет рассуждений? Подсчитываем ли мы паломников? Или стараемся слышать, что говорит нам Царица мира?
Иногда говорят: гость, турист, сезон. Есть разница, говорю ли я гость и турист или говорю паломник. Потому что первое не ставит меня самого под вопрос, а второе ставит. Потому что если человек, приехавший издалека, паломник, то что со мной? Кто я?
Есть разница, говорю ли я: сезон или время благодати.
Первое меня ни к чему не обязывает, а второе ставит передо мной вопрос: как я проживаю это время благодати? Что, если это время, дарованное одному из тысяч поколений, я упускаю понапрасну?
И ты, уважаемый паломник, можешь воспринимать Меджугорье двумя способами: стремиться, чтобы тебе было приятно (в гостинице, пансионе), чтобы в комнате у тебя был телевизор, чтобы был лифт, комната с кондиционером. Наподобие туристов. Или выбрать путь, который ведет тебя к росту: решиться прожить время своего паломничества, трудясь над собой в школе Богородицы.
Выбрать молитву сердцем в тишине, один день поста сердцем, поклонение Святым Дарам сердцем, евхаристию сердцем, встречу с Милосердным Отцом в исповеди, чтение Божиего слова сердцем, молитву розария на Подбрдо и Крестный путь на Крижевце.
Иоанн открывал людям глаза. Это же делает и Богородица. Послушаем некоторые из Ее слов: «Вы, дорогие дети, хотите сподобиться благодати, но не молитесь. Я не могу вам помочь, потому что вы не хотите повернуться». «Вы говорите, говорите, но не молитесь». «Вы гонитесь, трудитесь, собираете, но без благословения. Вы не молитесь!». «Детки, вы не умеете жить в благодати Божией», «Детки, вы живете во время, когда Бог подает вам великие благодати, а вы не умеете ими воспользоваться. Вы беспокоитесь о чем угодно, но меньше всего о душе и духовной жизни. Пробудитесь от нездорового сна своей души и своими силами скажите Богу да». «Детки, вы мало любите, еще меньше молитесь. Вы заблудились и не знаете, в чем ваша цель. Возьмите крест, смотрите на Иисуса и следуйте Ему».
Иоанн и Мария не только критикуют, но и показывают выход. И выход – в обращении. Пост – конечно, решительный, на хлебе и воде, в среду и пятницу, соединенный с молитвой – глубоко связан с обращением. Иногда мы как будто засыпаем, успокаиваемся и думаем, что все в порядке, и лишь когда начинаем поститься, понимаем, сколько всего упускаем! Упускаем развиваться! Пост как будто встряхивает нас и зовет к исходу из рабства и слепоты в разных обликах, к свободе от тех вещей, которые представляются нам очень важными, а на деле порабощают, - и устремляет к единому на потребу, к тому сокровищу на небе, которое никогда не пропадет.
Когда мы начинаем поститься, на ум приходит: Помни, человек (что ты прах)… И еще: Не хлебом единым жив человек, но словом, исходящим из уст Господа.
Вспомним вопрос Иоанна, обращенный из темницы к Иисусу: «Ты ли Мессия?» Что отвечает Иисус Иоанну? Скажите Иоанну: глухие слышат, хромые ходят, слепые видят… Иисус указывает на плоды в людях.
И здесь также некоторые задают вопрос: правда ли, что тут является Богородица? Что бы ответил Иисус? Посмотрите на плоды!
И когда мы увидим, сколько паломников сюда приезжает, зададимся вопросом, что побуждает стольких людей со всех концов земного шара приезжать сюда, в Меджугорье?
Что заставляет такое множество людей ехать по несколько дней, чтобы здесь поститься шесть дней на хлебе и воде в Доме мира? А после этого - опять в автобус, и такое же долгое возращение домой?
А когда видишь их лица – сама радость! Искренняя, подлинная!
Они приезжают сюда, потому что здесь Небо так близко! Они приезжают ради самой глубокой, самой важной потребности – потребности души! Чтобы открыть бо́льшую любовь, чтобы познать сердце милосердного Отца! Чтобы найти настоящий мир! Мир в сердце, которые не украдут никакие тревоги!
Поэтому, дорогие прихожане! Вы переживаете искушения, но вместе с тем и благодать уже тридцать семь лет. Богородица зовет вас быть такими, как Мария, а насущные нужды влекут вас быть, как Марфа.
Конечно, приходится быть и такими, как Марфа, которая заботилась о разных вещах. Иначе, где бы разместилось такое множество паломников?
Но нельзя оставаться только на уровне внешних забот. Это большая ловушка! И этими обязанностями оправдывать свое отсутствие на святой мессе и молитве. Когда мы рядом, но внутренне отдалились, месса и молитва становятся обязанностью, а когда мы внутренне близко, когда совесть и сердце бодрствуют, тогда месса, молитва – это потребность – потребность души!
Как пробудиться ото сна Марфы и не забыть о том, что для тебя единственно насущно и важно, и, подобно Марии, уметь провести утро, день, или вечер у ног Друга нашей души.
Мы не имеем права привыкать к тому, что здесь происходит! Для нас большое искушение быть так близко, но при этом так далеко! Так близко к источнику, и оставаться ненаполненными и поверхностными. Не переживая это внутренне, не возрастая.
Вспомним старшего сына из притчи о Милосердном отце, который был так близок к отцу! Он не был плохим человеком – оставался при отце, усердно трудился – но кое-в-чем оказался неправ. В чем именно? Сердце у него осталось неразвитым, мелким, тесным, черствым.
Он не развивался, не рос, не становился подобным отцу с его широким сердцем, в котором действовала любовь! Почему? Потому что не узнал его!
И для нас искушение находиться здесь, так близко [к происходящим здесь событиям], и не воспринять того, что говорит нам Небо, что говорит нам Матерь! Нельзя допускать того, чтобы мы были так близко, но так далеко от Ее сердца! Она, Мать, избрала нас! И предназначила нам особую задачу! Разве можем мы, разве имеем право упустить это? Мы не должны допускать, чтобы в нас оказалось развитым все, что требует современная действительность, а сердце осталось неразвитым – а именно этого [возрастания сердцем] хочет Богородица! Или предоставить своим детям все, что предлагают мир, окружающая действительность и мода, но не дать им возможность для внутреннего роста – которого и желает Богородица.
И глядя в мобильный телефон, мы знаем в подробностях обо всем, что делается в мире, но не умеем видеть, что происходит в собственном сердце!
Есть прихожане осознанные - они делают над собой усилия, не поддаются! Плывут против течения!
Сколько бы ни было работы, оставляют все и приходят на святую мессу и утром, и вечером, идут на холм явлений и Крижевац, молятся в семье или создают молитвенные группы, по три-четыре или пять человек.
Принимают у себя в домах бесплатно множество людей с инвалидностью, и уже столько лет принимают священников на время их духовных семинаров. И делают еще столько хорошего, часто незаметно для окружающих.
На днях проходило Седьмое международное паломничество людей с инвалидностью. Поистине, столько человечности во многих людях!
Эту человечность, отзывчивость пробудили люди с инвалидностью, и возникло движения любви и человечности! Именно этого и хочет здесь Богородица: пробудить и выудить человечность из наших сердец! Человечность, которая в нас есть.
И под конец, вспомним слова Иисуса об Иоанне Крестителе: «Он был светильник, горящий и светящий, а вы хотели малое время порадоваться при свете его». Нас также, как и евреев в лице Иоанна Крестителя, в его праздник однажды осиял свет… А мы? Как евреи, малое время порадовались этому свету? А потом продолжили жить, как будто не произошло ничего особенного? Вспомним: тридцать семь лет назад на праздник Иоанна у наших дедушек и бабушек, отцов и матерей, у нас самих, как и у Елизаветы, взыграло сердце от радости, когда к нам пришла Матерь!
Этот праздник Иоанна Крестителя – повод, чтобы спящее сердце снова тронулось с места, чтобы снова пробудилась радость! Чтобы мы встали и решились начать все заново! И для этого достаточно одного: того, что к нам пришла небесная Матерь!
DV